سایت رسمی شهرستان هفتکل

•  نگاهی به کوروش کبیر

ابرمرد تاریخ ایران ومنادی  حقوق بشر

• محمد حیدرزاده

• چو خواهي که نامت رود در جهان—- مکن نام ِ نيک بزرگان نهان

• « او هیچگاه نظیر خود را در این عالم نداشته است …او یك مسیح بود ، مردی كه در باره اش تقدیر مقرر داشته بود باید برتر از دیگران باشد» (کنت گوبینو)

کنت گوبینو از چه کسی سخن می گوید؟ چه کسی در درازای تاریخ بی نظیر بوده؟ چه کسی می تواند یک مسیح باشد؟

• آری این مرد بزرگ ، کورش است، کورش هخامنشی؛ کسی که در سال ۵۵۹ پیش از میلاد مسیح به مدت ۳۰ سال بر ایران آن روز فرمانروایی کرد و نخستین شاه و بنیان‌گذار دودمان هخامنشی است.

• برای یافتن پاسخ این پرسش که کورش چه کرده که تا این حد ستایش شده باید رفتار حاکمان زمان خود و فرمانروایان امروز جهان را سنجید و سپس ببینیم کورش چه کرده:

• آشور نصیر پال، شاه آشور، ۸۸۴ پیش از میلاد در کتیبه اش می گوید:

«… به فرمان آشور و ایشار، خدایان بزرگ و حامیان من… ششصد نفر از لشكر دشمن را بدون ملاحظه سر بریدم و سه هزار نفر از اسیران را زنده زنده در آتش سوزاندم… حاكم شهر را به دست خودم زنده پوست كندم و پوستش را به دیوار شهر آویختم… بسیاری را در آتش كباب كردم و دست و گوش و بینی زیادی را بریدم، هزاران چشم از كاسه و هزاران زبان از دهان بیرون كشیدم و سرهای بریده را از درختان شهر آویختم…»

• و در كتیبه نبوكد نصر، شاه بابل (۵۵۶ پیش از میلاد) آمده است:
   «فرمان دادم كه صد هزار چشم درآورند و صد هزار ساق پا را بشكنند. هزاران دختر و پسر جوان را در آتش سوزاندم و خانه‌ها را چنان ویران كردم كه دیگر بانگ زنده‌ای از آنجا برنخیزد…»

• این رویدادهای غیر انسانی تنها به آن روزگاران تعلق ندارد، امروزه نیز مردمان جهان با چنین ستم‌ها و خشونت‌هایی رو به رو هستند هنوز جنایت‌های جنگ‌های جهانی یکم و دوم فراموش نشده‌اند، كوره‌های آدم سوزی هیتلر و اردوگاه‌های مرگ استالین در خاطره ها مانده است، جنایت‌های آمریكا در ژاپن و ویتنام، فرانسه در الجزایر، ایتالیا در حبشه و لیبی، پرتغال و اسپانیا در آمریكای لاتین، و انگلستان در سراسر جهان، از یادها نرفته‌اند. آزاداندیشان هرگز فراموش نخواهند كرد كه در عراق، صدام (با پشتیبانی همین مدعیان غربی حقوق بشر) بمب‌های شیمیایی بر سر مردم بی دفاع حلبچه فرو ریخت و همه‌ی آنها را از پیر و جوان و زن و كودك به وضعی رقت انگیز نابود کرد. در بوسنی و در كانون اروپای متمدن تنها به انگیزه‌های نژادی، مردان و زنان و حتا كودكان را بی دریغ و دسته جمعی به كام مرگ فرستادند. جالب اینجاست که همین جنایت کاران سنگ حقوق بشر را به سینه می زنند و در کلام از آزادی حمایت می کنند!

• اما با وجود رفتارهای ناپسند پادشاهان دیروز و حكمرانان امروز جهان، از پس سده های تاریکِ تاریخ ، انسانی دلیر با اندیشه ای بزرگ سر بَر می آورد، کسی که فراتر از زمان خود بود، کسی که به گفته ی گزنفون مورخ یونانی ، «چون او كسی شایسته فرمانروایی، از مادر زاییده نشده است »

• كورش پس از ورود به شهر بابل (واقع در عراق امروزی)  رفتار خود را چنین توضیح می دهد:

«… آن گاه که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم؛ همه ی مـردم گام‌های مرا با شادمانی پذیرفتند. ارتش بزرگ من به صلح و آرامی وارد بابل شد. نگذاشتم رنج و آزاری به مردم این شهر و این سرزمین وارد آید من برده‌داری را برانداختم. به بدبختی‌های آنان پایان بخشیدم.فرمان دادم که همه ی مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند و آنان را نیازارند. فرمان دادم که هیچ کس اهالی شهر را از هستی ساقط نکند. من شهرهایی که ویران شده بود را از نو ساختم همه ی مردمانی که پراکنده و آواره شده بودند را به جایگاه‌های خود برگرداندم. خانه‌های ویران آنان را آباد کردم. همه ی مردم را به همبستگی فرا خواندم…»

• كورش پس از ورود به شهر بابل، فرمان آزادی هزاران یهودی را صادر كرد كه قریب هفتاد سال در بابل به اسارت گرفته شده بودند، هزارن آوند زرین و سیمین آنان را كه پادشاه بابل از ایشان غنیمت گرفته بود، به آنان بازگرداند و اجازه داد كه در سرزمین خود نیایش‌گاهی بزرگ برای خود برپای دارند. رفتار كورش با یهودیان موجب كوچ بسیاری از آنان به ایران شد و آنان ایران را میهن دوم خود می‌دانسته‌اند.

• در این باره در تورات بیش از شانزده مورد در فصول مختلف با لحن ستایش آمیز و بی سابقه ای از کوروش یاد شده است بخش های گوناگون كتاب تورات ، کورش را از انسان های بزرگ و بی نظیر روزگار دانسته و ارزش انسانی و معنوی او را در سطح یک پیامبر آسمانی قرار داده است و حتی در یک مورد به وی عنوان«مسیح خداوند» داده است:

«این سخنی است از خداوند به کوروش: تو مسیح من هستی. منم که شاهین خود(کوروش) را از جانب مشرق فراخواندم و دوران عدالت را نزدیک آوردم.»او به‌خاطر بخشندگی‌، بنیان گذاشتن حقوق بشر، پایه‌گذاری نخستین امپراتوری چند ملیتی و بزرگ جهان، آزاد کردن برده‌ها و اسیران، احترام به دین‌ها و کیش‌های گوناگون، گسترش تمدن و غیره ، مشهود و شناخته شده ‌است.

• ایرانیان کوروش را پدر و یونانیان، که وی سرزمین‌های آنان را تسخیر کرده بود، او را سرور و قانونگذار می‌نامیدند. یهودیان این پادشاه را به منزله مسح‌شده توسط پروردگار بشمار می آوردند.

• در سال ۱۲۵۸ خورشیدی (۱۸۷۵ میلادی) به دنبال كاوش‌های گروهی انگلیسی در شهر باستانی بابل در میاندورود (بین النهرین)، استوانه‌ای از گل پخته به دست باستان شناسی كلدانی به نام «هرمز رسام» پیدا شد كه امروزه در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود. پس از آوانویسی و ترجمه‌ی آن مشخص شد كه این نوشته در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به هنگام آزادسازی شهر بابل و به فرمان كورش بزرگ هخامنشی نویسانده شده است.
  ترجمه و انتشار فرمان كورش بزرگ  پرده از نادانسته‌های بسیاری برداشت و به زودی به عنوان «نخستین منشور جهانی حقوق بشر» شهرتی عالمگیر یافت و نمایندگان و حقوقدانان كشورهای گوناگون جهان در سال ۱۳۴۸ خورشیدی با گردهمایی در كنار آرامگاه كورش در پاسارگاد، از او به نام نخستین بنیادگذار حقوق بشر جهان یاد كردند و او را ستودند، حقوقی كه انسان امروزه پس از دو هزار و پانصد سال در اندیشه‌ی ایجاد و فراهم سازی آن افتاده است و آرزوی گسترش آن را در سر می‌پروراند.

• سرافرازی نخستین بیانیه جهانی حقوق بشر نه تنها برای كورش، بلكه برای فرهنگ كشوری است كه سراسر پهنه پهناور آن از كهن ترین روزگاران، تابش‌گاه اندیشه نیك و كردار نیكی بوده است كه امروزه و از پس هزاران سال، مردمان جهان در آرزو و آرمان فراهم ساختن آن هستند.

•  کورش را بزرگ ترین شخص تاریخ جهان دانسته اند ولی کمتر ایرانی این را می داند! منشور حقوق بشر کورش بزرگ به عنوان نخستین سند حقوق بشر و آزادی در جهان شناخته شده است و خودمان این را نمی دانیم!

• تا زمانی که به داشته ها و مفاخر خود ارج نگذاریم شاهد ساخت فیلم های سیصد و پرسپولیس خواهیم بود؛ وقتی با آبگیری سد سیوند ادامه ی زندگی آرامگاه کورش را به خطر می اندازیم چه انتظاری از مجله اشپیگل آلمان داریم که به کورش توهین نکند و ایرانیان را وحشی نخواند!

• منشور كورش هخامنشی ارمغانی است از سرزمین ایران برای جهانی كه از جنگ و خشونت خسته است و از آن رنج می‌برد.

• شادروان فریدون توللی چه زیبا سروده :

ای که داری سینه چون آیینه پاک — گنج ها داری تو در این آب و خاکتا جهانی خیره بر فرهنگ توست — گر به پاسَش دل نبندی ننگ توستبایسته و به جا است که نام این ابَر مرد تاریخ را بر فرزندان خود نهیم تا بار دیگر دلاوری و بزرگ منشی او در روان فرزندان ایران زمین بجوشد و جهان از شنیدن نام کورش به خود بیاید و دریابد اینجا مهد بزرگانی است که جهان وام دار و بدهکار اوست ؛ با شنیدن نام او به یاد مردی می افتند که اندیشه اش فراتر از زمان و دوران خود بود و در خواهند یافت اینجا ایران است، مهد دلیران و خردمندان.